چرا آینده مان را باور نمی کنیم؟

مردم در هر مرحله از زندگی تصمیم هایی می گیرند که بر زندگی و شخصیت آینده آن ها تاثیر  قابل توجه و عمیقی دارد .اما زمانی که در نهایت به افراد مورد نظر خود بدل میشوند، هیچگاه  از رسیدن به آن مقصد هیجان و شوق بسیار ندارند. جوانان پس از رسیدن به  بزرگسالی برای از بین بردن طرح های خالکوبی روی نقاط مختلف بدنشان پول می پردازند، درحالیکه همین افراد در دوران نوجوانی برای خالکوبی هزینه پرداخته بودند. افراد میانسال برای جدایی از افرادی شتاب به خرج می دهند که برای بستن  پیمان زناشویی با آن ها عجله کرده بودند و سالمندان برای از دست دادن وزنی تلاش می کنند که در دوران میانسالی در رستوران ها اضافه کرده بودند

 به چه دلیل مردم تصمیم هایی می گیرند که بعدها در آینده از آن ها پشیمان شوند. یک احتمال این است مردم درک و تصور نادرستی از ویژگی ها و شخصیت آینده مورد نظر خود دارند. زمان نیروی قدرتمندی است که اولویت های افراد را متحول می کند، به ارزش های آن ها شکل جدیدی می بخشد و شخصیت ها و ویژگی های آن ها را تغییر میدهد . به نظر ما، مردم اغلب عظمت و عمق این تغییرات را دست کم می گیرند. به عبارت دیگر، ممکن است افراد اعتقاد داشته باشند که ویژگی های امروز آن ها تقریباً با شخصیت فردای آن ها یکسان خواهد بود، گرچه دیگر آن فردی نیستند که دیروز بوده اند. ما در مطالعاتی که انجام داده ایم، ثابت کردیم که انتظار افراد این است که با وجودی که در گذشته بسیار تغییر کرده اند اما در آینده شاهد تغییر اندکی در شخصیت خود خواهند بود.چنین تمایلی شیوه تصمیم گیری آن ها را شکل می دهد . ما این تمایل برای کم اهمیت جلوه دادن عظمت و عمق تغییرات آینده را «پایان توهم تاریخ» می نامیم.

 ما با گردآوری یافته های شش تحقیق از بیش از ١٩ هزار شرکت کننده شواهد همگون و سازگاری یافتیم مبنی بر این که افراد، میزان تغییرات خود در آینده را دست کم میگیرند. همین رویکرد سبب می شود که تصمیم هایی بگیرند که در حد مطلوب نیستند. با وجودی که این داده ها نمی توانند علت پایان توهم تاریخ را به ما بنمایانند، اما دو گزینه محتمل است: اول این که بیشتر افرادی که معتقدند شخصیت جذاب دارند و اولویت هایشان را خردمندانه انتخاب کرده اند و به وضعیت عالی رسیده اند، برای در نظر گرفتن تصور تغییر مردد به نظر می رسند. مردم همچنین دوست دارند تصور کنند که خیلی خوب خود را می شناسند . احتمال تغییر در آینده این ایمان را متزلزل می کند و آن را در معرض تهدید قرار می دهد. خلاصه این که تمایل افراد این  که تصور مثبتی در مورد خود داشته باشند .آنان با داشتن چنین دیدگاه و رویکردی احساس امنیت می کنند و پایان توهم تاریخ می تواند به آن ها کمک کند  به این اهداف هایشان  دست بیابند.

 دوم این که حداقل یک تفاوت مهم و عمده بین مراحل شناختی وجود دارد که سبب میشود مردم، در زمان به آینده و به گذشته سفر کنند. چشم انداز (به آینده) روندی سازنده و نگاه قهقرایی یک روند ترمیمی است و ساخت چیزهای جدید معمولاً دشوارتر از بازسازی ساختارهای قدیمی است. این امر به این دلیل از اهمیت برخوردار است که افراد اغلب از راحت بودن یادآوری خاطرات و یا تصور آن ها استنتاج می کنند. اگر افراد تصور شیوه هایی را که ارزش ها، رفتار و ویژگی ها و اولویت هایشان در آینده تغییر خواهند کرد را دشوار بیابند، احتمال دارد دشواری تصور و تجسم تغییر فردی را با عدم احتمال خود تغییر اشتباه بگیرند.

 با وجودی که عمق و عظمت ایده پایان توهم تاریخ در برخی از تحقیقات ما برای جوانان گسترده تر از افراد سالمند بود، اما شواهد آن در هر مرحله از زندگی بزرگسالان که ما مورد تحلیل قرار دادیم، مشهود بود. به نظر می رسید که هم نوجوانان و هم پدر بزرگ و مادربزرگ ها معتقد بودند که سرعت تغییر فردی به طور قابل توجهی کند شده است و به تازگی به افرادی بدل شده اند که احتمالاً تا آخر عمر بی تغییر و ساکن باقی خواهند ماند. به نظر می رسد تاریخ همیشه امروز به پایان می رسد.

 

یادداشت فوق ترجمه برگرفته ای از وبلاگ دریک بوندز است که روز ٨ ژانویه 2013 منتشر شده است.

/ 6 نظر / 26 بازدید
سروناز

دوست عزیز وقت گرامیت بخیر من خیلی کم نظر میزارم ولی از خواندن مطالب شما نتونستم نظری براتون نگذارم بسیار وبلاگ موفقی دارید من توی وب سایت همیشه آنلاین نویسندگی می کنم و همچنین تو وبلاگ دوستم مریم ( به نام همه در هم ) نیز همکاری می کنم چون خیلی از وبلاگ نویسی خوشم میاد دوست دارم بنویسم دوست داشتی ما رو لینک کن تا تبادل داشته باشیم از طریق ایمیل هم می تونی در تماس باشی لینک اصلی سایت hamisheonline.com لینک وبلاگی که با دوستم همکاری می کنم hamedarham.blogfa.com خیلی مطالب جالب و خواندنی داره حتما یکسری به وب سایت و وبلاگمون که لینکش رو پایین گذاشتم بیا خوشحال میشم دوستدارت سروناز

دوستت

سلام وبلاگت خوشمله به منم سر بزن خواستی تبادل لینک کنی لینکم کن و بهم خبر بده ممنونم

سارا

سلام دوست خوبم وبلاگت خیلی باحاله مطالب بسیار جالبی داری ما هم یه سایت تو زمینه موسیقی و فیلم داریم اگر دوست داشتی یه سری هم به ما بزن موفق باشی . www.Melodyhaa.com

نهال

خوشبختانه من جز اون دسته ای هستم که اکثر اوقات از چیزی که هستم یا شرایطی که دارم راضیم![مغرور] وقتی چاقم، چاق بودن رو دوست دارم و تلاشی نمیکنم لاغر بشم. وقتی هم لاغرم، لاغری رو دوست دارم[نیشخند] وقتی یه تصمیم مهمی میگیرم و قدم بزرگی برمیدارم، حتی اگه نتیجه اش خوشایند نباشه، من به ندرت احساس پشیمونی میکنم. معمولا سعی میکنم جنبه های مثبتش رو ببینم. یا مثلا اگه رابطه ام با کسی قطع میشه، مدام اظهار پشیمونی نمیکنم که چرا یه زمانی برای داشتن اون رابطه تلاش کرده ام... به هر حال من اون زمان اون موقعیت رو دوست داشته ام و ازش لذت برده ام و همین کافیه.. البته اینو هم اضافه کنم که همیشه هم اینطوری نیستما!:)) ولی خب کلی اگه نگاه کنیم، سعی میکنم زیاد مسائل رو جدی نگیرم و دائم ناراضی نباشم از شرایط!! یه اعترافی هم بکنم[نیشخند] فکر کنم کامنتم به جز بند اول، دیگه ربطی به پستتون نداشت [نیشخند]

نگار

واقعا آدم تا وقتی که تغییر می‌کنه زندست. و این تغییر وقتی رو به پیشرفت و تکامله انسان رو انسان می‌کنه. هرجا و هر زمانیکه آدم از اون چیزی که هست راضی باشه و به همون اکتفا کنه و توی همون حالت ثابت بمونه به نظر من داره به آخرای خط نزدیک می شه.

Hera

من بخوام ساده بگم میگم که آدم هیچوقت از چیزی که داره راضی نیس و وقتی ام به چیزی که میخواد میرسه بازم راضی نی :|